Өдрийн сэрүүн салхи Чингэлтэй уулын өврөөс хот руу бууж, гудамжны моддын навчисыг үл мэдэг хөдөлгөнө. Хүмүүс ажил, сургуулийн зүг яаран алхахад энэ хотын амьдралын хэмнэл дахин эхэлж буйг мэдэрнэ.

Төв талбайд эмнэлгийн ажилчид жагсаж, хөдөлмөр, зориг, нийгмийн хариуцлагыг харуулна. Жагсаалын дунд салхинд цас хаялж, гудамжинд бие биенийхээ алхам, амьдралыг мэдрэх адил чимээ шуугилдана.

Энэ үеэр багш нарын ажил хаялтын эхний өдөр, тэд ажлын байрандаа дуу нэгтэй тэмцлээ үргэлжлүүлж, цэцэрлэг, бага сургуулийн хүүхдүүд гадаа тоглож, инээд хөөрөөрөө хотын нам гүмийг эвднэ. Тэдний уур амьсгал цас хаялсан энэ өдрийн Улаанбаатарт амьдралын дулаан, гэрэл цацруулж аа бас хариуцлага нэхэж байна. Хүүхдүүдийн инээд, багш нарын шийдэмгий алхам, ажилчдын хичээл зүтгэл энэ бүхэн нийлээд хотын өдөр тутмын амьдралын өргөн дүр зургийг бүтээнэ.

Хотын гудамж бүрт амьдрал өөрийн хэмнэлээр урсаж, хүмүүсийн алхам, харц, инээд салхинд нисэх цасан ширхэгүүд шиг хөвж, нэг өдрийн өнгө, амт, дүрслэлийг бүрдүүлнэ. 

Улаанбаатар завгүй, дуу чимээтэй, гэхдээ амьдралын эрч хүчээр дүүрэн. Гудамжны нэг буланд халуун кофе барьсан залуу мөрөөдлөө бодон зогсоно, нөгөө буланд ахмад хүүгийнхээ гараас хөтлөн алхаж явна. 

Өнөөдрийн өдрөөр юу ч онцгүй мэт боловч, замын хөдөлгөөнд тэвчээр, харцанд урам, сэтгэлд итгэл байвал энэ л өдрийн утга. Улаанбаатарын амьдрал биднээс их зүйл шаарддаг ч, хамгийн чухал нь хаа нэгтэйгээс гэр бүл, ажил амьдралын давчуу өдрүүд бидэнд итгэл, урам өгдөг.

Тийм ээ, салхи сэрүүн байж болно, тэнгэр бүрхэг ч байж магадгүй. Гэхдээ энэ хотын амьдрал хүмүүсийн хөдөлмөр, инээмсэглэл, итгэл хэзээ ч хөрдөггүй. Цаг хугацаа урсаж амьдрал хөвөрсөөр...