Өдөр бүр хүн бүхэнд ижилхэн 24 цаг олгогддог.

Гэхдээ бид түүнийг бэлэг мэт хүлээж авдаг уу, эсвэл зүгээр л өнгөрөөх ёстой ээлжит цаг хугацаа гэж хардаг уу?

Сэрүүлгийн дуунаар эхэлсэн жирийн нэг өдөр. Гал тогоонд буцлах усны чимээ, цонхны цаана яаран өнгөрөх хүмүүс, зам дээрх түгжрэл, оффисын компьютер асах чимээ. Энэ бүхэн энгийнээс энгийн. Гэхдээ яг энэ давтагдмал мөчүүдийн цаана амьдрал өөрөө оршиж байдаг.

Бид ихэвчлэн “нэг өдөр”-ийг жижиг зүйл гэж боддог. “Дараа амжуулна”, “Маргааш хийе”, “Ирэх сараас эхэлье” гэж хойшлуулна. Гэтэл хойшлуулсан тэр маргааш ирэхэд дахиад л нэг өдөр нэмэгдэнэ. Ингэсээр бид анзаарахгүйгээр олон боломжийг алдаж байдаг.

Нэг өдөр гэдэг бол 86,400 секунд. Энэ бол асар их хугацаа. Гэхдээ бидний гарт ороод ирэхээрээ яагаад ийм хурдан алга болчихдог вэ?

Судлаачдын хэлдгээр, хүн амьдралынхаа ихэнх хугацааг “автомат горим”-д өнгөрөөдөг. Дадал болсон замаар явж, ижил төстэй үйлдлүүдийг давтсаар. Энэ нь амархан. Гэхдээ ухамсартайгаар амьдрах, тухайн өдрийг утгатай өнгөрүүлэх нь илүү үнэ цэнтэй.

Нэг өдөрт хүн хэн нэгнийг баярлуулж чадна. Нэг шийдвэр гаргаж чадна. Нэг шинэ алхам хийж чадна. Нэг алдаагаа засч чадна. Эсвэл зүгээр л өөртөө цаг гаргаж, амсхийж чадна. Том өөрчлөлт заавал том үйл явдлаас эхэлдэггүй. Заримдаа ердөө нэг өдрийн зоригтой шийдвэр бүхнийг өөрчилдөг.

Өнөөдөр бидэнд байгаа хамгийн бодит зүйл бол яг энэ өдөр. Өчигдөр өнгөрсөн. Маргааш тодорхойгүй. Харин өнөөдөр бидний гарт байна.

Нэг өдрийн үнэ цэн амжилтаар хэмжигдэхгүй. Харин ухамсарласан мөчөөр хэмжигдэнэ. Чи өнөөдөр хэн нэгэнд “баярлалаа” гэж хэлсэн үү? Өөртөө итгэсэн үү? Нэг алхам урагшилсан уу?

Амьдрал гэдэг олон мянган өдрийн нийлбэр. Хэрэв нэг өдрийг үл тоомсорловол, эцэст нь амьдралаа үл тоомсорлосонтой адил.

Тиймээс өнөөдөртөө анхаар.
Жижигхэн ахиц гарга.
Хэн нэгнийг сонс.
Өөрийгөө ойлго.

Эцэст нь амьдрал гэдэг нэг нэгээрээ өнгөрсөн үйл явдалууд, урсан өнгөрөх өдрүүдийн үнэ цэн, өнөөдрөөс шинэ өнөөдөр лүү дамжих цаг хугацааны аялал юм.