Хүн бүрийн амьдралд чимээгүйхэн хичээж, өөрийгөө дайчилсаар ирсэн олон жил байдаг. Өглөө бүр босож, зорилгынхоо төлөө алхаж, алдаа бүрээсээ суралцаж урагшилсан тэр бүх хугацаа үнэ цэнтэй.

Заримдаа бид маргаашийнхаа төлөө өнөөдрийг хэтэрхий их шахаж өнгөрөөдөг. Илүү ихийг хийх гэж хичээхдээ өөрийнхөө ядарсныг, сэтгэл бие махбодийг амрах хэрэгтэй болсныг анзаарахгүй өнгөрөх үе бий. Гэвч амрах гэдэг зогсох биш.  Өөрийгөө тэврэх жижигхэн цаг хугацаа орон зай. Өөртөө анхаарал тавьж, дахин хүчтэй алхах боломжийг өөртөө өгч байгаа хэрэг.

Олон жил хичээсэн шигээ цаашдаа ч хичээнэ. Харин энэ замдаа өөрийгөө сонсож, хааяа зөөлөн тэвэрч, “Би хангалттай их хичээж байна” гэж хэлж сурах хэрэгтэй. Өнөөдрийн амралт маргаашийн амжилтын нэг хэсэг юм. Өөрийгөө хайрлах нь бүхий л зүйлийн эхлэл буй за.