Бид заримдаа амьдралаа сайхан болгохын тулд хэтэрхий их хичээдэг атлаа амьдарч байгаагаа мэдрэхээ мартчихдаг.

Хүн бүрийн амьдралд яарах шалтгаан бий. Илүү ихийг бүтээх, илүү сайхан амьдрах, санхүүгийн хувьд хөл дээрээ бат зогсох, хайртай хүмүүсийнхээ төлөө хичээх гээд зорилго, хүсэл мөрөөдөл мундахгүй. Тэдгээрийн төлөө хичээх нь буруу биш. Харин хичээж явахдаа өөрийгөө замынхаа хаана орхисноо анзаарахгүй өнгөрөх л харамсалтай.

Бид амрахын тулд эхлээд бүх ажлаа дуусгах ёстой гэж боддог. Аз жаргалтай байхын тулд хүссэн бүхэндээ хүрсэн байх хэрэгтэй мэтээр өөртөө шаардлага тавьдаг. Бүх зүйл эмх цэгцтэй, бүх асуудал шийдэгдсэн, санаа зовох зүйлгүй болсон цагт л тайван амьсгална гэж хүлээдэг.

Гэвч амьдрал хэзээ ч бүх зүйл дууссан, санаа зовох зүйлгүй болсон тэр мөчид хүргээд зогсдоггүй. Нэг асуудлын ард нөгөө нь, нэг зорилгын ард дараагийнх нь хүлээж байдаг.

Тэгэхээр бид хэзээ амьдрах вэ?

Бүх зүйл төгс болохыг хүлээж суух зуураа өнөөдрийн жижигхэн баяр баясгаланг анзааралгүй өнгөрөөвөл яах вэ? Өглөөний цонхоор тусах нар, халуун кофены үнэр, хайртай хүнийхээ энгийн нэг асуулт, замд таарах танихгүй хүний инээмсэглэл гээд амьдралын үнэ цэнтэй мөчүүд бидний хажуугаар чимээгүйхэн өнгөрсөөр байвал яах вэ?

Заримдаа бидэнд бүхнийг өөрчлөх шаардлага байдаггүй. Зүгээр л түр зогсох хэрэгтэй. Бид амьсгалаа түгжиж байгаад амьдралын барианд түрүүлж очих ёстой хүмүүс биш. Бусдаас түрүүлж амжих, илүү ихийг бүтээх, хэн нэгэнд өөрийгөө батлах гэж явахдаа хаашаа яарч байгаагаа хааяа ч болов эргэж харах хэрэгтэй.

Учир нь амьдрал гэдэг зөвхөн хүрэх ёстой газар биш. Түүнд хүрэх замдаа мэдрэх ёстой бүх зүйл юм.

Магадгүй өнөөдөр таны амьдралд бүх зүйл санаснаар болохгүй байгаа байх. Магадгүй та хүссэн газраа хараахан хүрээгүй, зарим зүйлдээ харамсаж, ирээдүйдээ санаа зовж яваа байх. Гэхдээ энэ бүхэн таны өнөөдрийн амьдралыг үнэ цэнгүй болгохгүй.

Зарим өдөр урагшлахын тулд түр зогсох хэрэгтэй. Заримдаа өөрийгөө олохын тулд хэсэг хугацаанд юу ч хийхгүй байх хэрэгтэй. Бас хааяа амьдралынхаа хурдаас хоцрох вий гэж айлгүй, зүгээр л гүнзгий амьсгаа авах хэрэгтэй.

Хүрэх ёстой оргилын сайхныг төсөөлсөөр, замд тохиож буй мөчүүд, туулж яваа замынхаа гоо үзэсгэлэнг анзааралгүй өнгөрөөж болохгүй. Учир нь амьдрал зөвхөн оргилд хүрэх мөчид бус, түүнд хүрэхээр алхаж буй алхам бүрд оршдог билээ.