Амьдрал бидэнд ачаа үүрүүлэх гэж биш, аз жаргалыг мэдрүүлэх гэж өгөгдсөн мэт. Гэтэл бид өнгөрсөн гомдол, бүтэлгүйтэл, хэлэгдсэн хатуу үг, биелээгүй хүлээлтээ үүрсээр алхдаг. Нүдэнд үл үзэгдэх тэр ачаа мөрөн дээр биш, сэтгэлийн гүнд.

Хүн бүрийн туулсан зам өөр. Хэн нэгний гаргасан алдаа, хэлсэн үг, хийсэн үйлдэл биднийг өвтгөсөн байж болно. Гэвч тэр өвдөлтийг жилээр, сараар тээж явах нь нөгөө хүнийг бус, өөрсдийгөө л шийтгэж байгаа хэрэг мэт.

Уучлал гэдэг бурууг зөвтгөхийг хэлдэггүй. Харин өөрийгөө өнгөрсний гинжнээс чөлөөлөхийг хэлнэ. Өршөөл гэдэг мартана гэсэн үг биш. Харин тэр дурсамжийг амьдралаа захирах эрхгүй болгох сонголт юм.

Бид бүхнийг хянаж чадахгүй. Гэхдээ юуг сэтгэлдээ үлдээхээ өөрсдөө сонгож чадна. Зарим хаалгыг хаахгүйгээр шинэ хаалга нээгддэггүйтэй адил, зарим гомдлыг тавьж байж л шинэ аз жаргалд орон зай гардаг.

Өнөөдөр өөрөөсөө нэг асуугаарай. Миний үүрээд яваа энэ бодол надад хүч өгч байна уу, эсвэл хүчийг минь сорж байна уу? Хэрэв хоёр дахь нь бол түүнийг тавих цаг иржээ.

Хөнгөн бай. Амьдрал аль хэдийн хангалттай хүнд сорилтыг өгдөг. Бид өөрсдөө түүнд илүү ачаа нэмэх шаардлагагүй.

Хүнд бодлоо тавь. Хөнгөнөөр уучил. Өршөөлөөр өөрийгөө чөлөөл. Учир нь хамгийн эрх чөлөөтэй хүн бол бусдыг бус, өөрийнхөө сэтгэлийг суллаж чадсан хүмүүн.