Өнөөдөр тэнгэр бүрхэг. Үүлс тэнгэрийг бүрхэж, нарны гэрэл хааяа нэг цухуйх ч төдийлөн яарахгүй мэт. Хотын гудамж ч нэг л нам гүм, салхи нь хүртэл яаран өнгөрөхгүй, аядуу намуухан. Харин энэ бүхний дунд сэтгэлийн зүгээс үлээх салхи л өөр. Тэр салхи дулаахан, тайван, итгэл дүүрэн. Бид ихэнхдээ амьдралаа цаг агаартай зүйрлэдэг. Нар гарвал бүх зүйл сайхан мэт, бүрхэг бол гуниг төрөх ёстой мэт боддог.

Гэвч үнэндээ хүний дотоод ертөнц тэнгэрийн өнгөнөөс хавьгүй хүчтэй. Гадаа үүл хуралдсан ч, дотор гэрэлтэй байж болно. Бороо шивэрсэн ч, сэтгэлд хаврын анхны нар мандах өдөр гэж бий. Амьдралын хамгийн үнэ цэнтэй зүйлс чимээгүй ирдэг. Хэн нэгний хэлсэн урамтай үг, халуун аяга цай, санаандгүй таарсан учрал, эсвэл өөртэйгөө өнгөрүүлсэн хэдхэн тайван хором. Эдгээр нь тэнгэрийг цэлмүүлдэггүй ч, хүний сэтгэлийг гэрэлтүүлж чадна. Бүрхэг өдөр биднийг удаашруулдаг. Магадгүй энэ нь амьдралын хэмнэлээс түрхэн зуур бууж, өөрийгөө сонс гэсэн байгалийн дохио ч байж мэднэ. 

Хаашаа яарч, юуг алдах вий гэж сандарч явснаа эргэн бодох боломжийг ийм өдрүүд өгдөг мэт. Учир нь нам гүм байдалд л хүний дотоод дуу хоолой хамгийн тодоор сонсогддог. Тиймээс өнөөдрийн бүрхэг тэнгэрийг гунигийн өнгөөр бус, тайвшралын өнгөөр харах хэрэгтэй. 

Үүл бүхэн бороо авчирдаггүйтэй адил, бүрхэг өдөр бүхэн гуниг дагуулдаггүй. Зарим нь зүгээр л амсхийж, амьдралаа илүү тайван мэдрэх боломжийг бидэнд өгдөг. Өнөөдөр тэнгэр бүрхэг ч, сэтгэлийн зүгт салхи намуухан, дулаахан байна. Магадгүй жинхэнэ цэлмэг өдөр гэдэг нь тэнгэрт бус, хүний сэтгэлд эхэлдэг буй за.